Faxteh Shamsian

Home / Essays / 2015 / February / زیاد شده ام

زیاد شده ام

 

درهای اتوبوس درتلاش اند زنی را دو نیم کنند 

و من زیباترین جیغ امروزم را می شنوم 

آن ها یکسره جیغ می کشند :

لاستیک ها

 پلیس ها 

قطارها

زن ها

موش ها ...

و لذت ام می دهند

لذت ترکاندن لخته ای دردناک

زیر پوست دودگرفته ی شهری

که زیاد ام می کند / زیاد می کند ام 

 

 می خواستم بگویم رد گلوله نیست

 آن ها که زیر پیراهنی ات را سوراخ کرده..

 بید به جان ات افتاده عزیزم!

و آن لوله که شقیقه ات را نشانه رفته ،،

 ...

 این یکی اما

 - مثل لخته ای- 

در مغزم جا خوش کرد 

پرنده ای نحیف 

خیس باران ِ چرب تابستان

 با انحنای نرم شکم اش ، 

که آهسته بالا و پایین می رفت 

و سوت نازکی ،

که بینی خشک اش می زد. 

درهای اتوبوس درتلاش بودند دو نیم اش کنند

زن ها زنگ می زدند

دکمه های زردی که صدای بلبل می داد

 و من

 تنها

جیغ زیبا را می شنیدم

می شنوم..

آه آن ناله های نازک اغواگر

که حرامزاده های درد خواهند بود...

 

 زمان چرب شده

تونلی که هدایت ات می کند 

از اتوبوس های شرکت واحد 

تا سونای بخار و ایر عربیا .. 

نبودم.

نیستی.

و چهره ام/چهره ات 

عوض شد

دهان ام/دهان ات 

طعم ِ ادرار.

نشد

نمی شود

جمع نشدم.

سکوت شدیم...

 

 شکم دادی :

 قوسی بزرگ که پاهایت را از دیدرس خارج می کند. 

گردن ات کج می شود. 

رگ هایش : تونل های خشکی که گازهای گرم داخل ات می رانند، 

داخل شکم ات

آن حباب گوشتی،

که پرواز را دوست داشت ؛

 و لوله های شفاف را

با گازهای شفابخش شان.

.

 له ام

انگار که چیزی خرد شده باشد

 میان کتف های کوفته ام

 از جنس گلوله و سوراخ و بید

و جیغ

 آه ..جیغ...

 

 چسبیده به درهای اتوبوس،

 تکه هایم